You're using a slightly outdated browser… :(
But, wait, good news is that there's plenty of up-to-date ones for free, out there (say … Firefox..? This one really works anywhere… ). They're not just … savvier apps for today's web, they're also a lot safer..!

See you later
"It’s only when the ground is shaking beneath your own feet that there’s an opening, that some space is created, within your own shattered life and soul underneath all the suffering, for a true quest to emerge."

A Quest for Love is an artistic report of my search for a new girlfriend. The project started in 2006, after my 15-year relationship ended. And although I didn’t think it would take so long, it is still an ongoing project. The result of this search is a collection of more than 70 artworks I have made over a period of more than 10 years. The majority of these structures are houses made of sponge. I call these houses Modern Shrines.

A shrine is a place for storing valuable things. Usually, when we think of a shrine, we think about a reliquary; a shrine in the shape of a box in which relics are kept. However, the word is also used for a temple, chapel or other sanctuary that holds a certain attraction for pilgrims. Both the first and second meaning of the word shrine are reflected in my work. My houses are repositories for the precious insights I gain while making them. At the same time, they are chapels to which you can return, to let that insight affect you.

There is not much difference between building a modern shrine and making a painting. It is order in form and color. You could consider the side of a house as an abstract painting, where color and rhythm tells a part of the story. All the attached elements must support the meaning of the image, not only in shape but also in color. In this way, both figurative and abstract elements are visible at the same time.

Symbols and metaphors are important elements in my work. So are clichés. Clichés are images – in this case toy figurines – that communicate and convey a clear message straight away. These clichés do not necessarily have to be true, but their power can be used in the story I want to tell. A collection of clichés is always different and it produces great metaphors to my own symbolic language.

It doesn’t make sense to invest time in something that someone else has done to a higher standard. This is why I choose to use already existing figurines in my work. I couldn’t possibly improve on the expertise and precision with which these have often been designed. That’s why I wander around stores and flea markets, searching, until my eye catches exactly the item I was looking for.

Often I might collect the various elements of a shrine a year before I use them. Images, sponges, Christmas lights and beads that fit and have the right price. They all come together in the Quest for Love. And it is precisely that specific house that appears and this brings me further in my search. I find it amazing that my intuition, well before my consciousness, knows what I need.

Each time I make a new shrine, I learn and it makes me stronger. The knowledge I gained enables me to build a new Shrine with more sensitivity. I usually don’t know what the artwork is about until it is finished. Therefore, I am the first observer of the work. Sometimes it seems as if the artwork confirms reality, something happens in my life that was already predicted in the work.

In my earlier work as an artist as well I have always taken myself as a point of departure. In paintings and sculptures, I always searched for what is going on inside me. With the idea that I am not unique in my emotional life as I hope that other people can identify themselves with my work. This continues in “A Quest for Love”, but now it’s also explicitly linked to the relationship with my lover. A theme that, given the existence of the multitude of available dating sites, is always topical.

I try to make the work accessible without compromising on quality. You don’t need to know a lot about art in order to enjoy my work and in that sense, I don’t feel the need to function within the art world. For me is it sufficient to show the work in a well-visited place. And although I don’t have anything against the art world, and even enjoy it much of the time, I like the fact that my work has value outside of this community.

And perhaps that is the most important conclusion. I make my own monuments. Bring on the tourists!

Ramon Ottenhof

A Quest for Love is een artistiek verslag van mijn zoektocht naar een nieuwe vriendin. Het project begon in 2006 nadat mijn relatie van 15 jaar eindigde. En hoewel ik niet gedacht had dat het zo lang zou duren, ben ik er nog steeds mee bezig. Het resultaat van deze zoektocht is een collectie van circa 70 kunstwerken, gemaakt in een periode van meer dan 10 jaar. Het grootste deel van deze beelden bestaat uit huisjes, opgebouwd uit spons. Deze huisjes noem ik Modern Shrines.

Een schrijn is een plaats voor het bewaren van kostbare zaken. Meestal wordt met een schrijn een reliekschrijn bedoeld; een reliekhouder in de vorm van een kistje waarin relikwieën worden bewaard. Het woord wordt echter ook gebruikt voor een tempel, kapel of ander heiligdom met een zekere aantrekkingskracht op bedevaartgangers. Zowel de eerste als de tweede betekenis van het woord “schrijn” worden weerspiegeld in mijn werk. Mijn huisjes zijn bewaarplaatsen voor de kostbare inzichten die ik opdoe tijdens het maken ervan. Tegelijkertijd zijn het kapelletjes waar je naar kan terugkeren om dat inzicht op je in te laten werken.

Er is niet zoveel verschil tussen het bouwen van een modern shrine en het maken van een schilderij. Het is een ordening in vorm en kleur. De zijkant van een huisje zou je eigenlijk als een abstract schilderij kunnen beschouwen, waarbij kleur en ritme al een deel van het verhaal vertellen. Alle bijgevoegde elementen moeten niet alleen qua vorm, maar ook qua kleur de betekenis van het beeld ondersteunen. Zo zijn er in het werk tegelijkertijd figuratieve en abstracte elementen zichtbaar.

Symboliek en metaforen zijn een belangrijk onderdeel van mijn werk. Net als clichés. Clichés zijn beelden -in mijn geval letterlijk speelgoedbeeldjes- die goed communiceren en meteen een duidelijke boodschap overbrengen. Deze clichés hoeven niet per se waar te zijn, maar hun kracht kan ik wel gebruiken in het verhaal dat ik wil vertellen. Een verzameling van een aantal clichés is altijd weer verschillend en dat levert grote metaforen én mijn eigen symbolische taal op.

Het is niet zinvol tijd te steken in iets dat een ander al veel beter heeft gedaan. Dat is de reden dat ik ervoor kies ik om bestaande beeldjes te gebruiken in mijn werk. De expertise en de precisie waarmee deze vaak zijn vormgegeven, kan ik met geen mogelijkheid overtreffen. Daarom loop ik rond in winkels en op vlooienmarkten, speurend tot mijn oog valt op juist dát beeldje dat ik nodig heb.

Vaak verzamel ik de verschillende elementen van een shrine al een jaar van te voren. Beelden, sponsen, lampjes en kralen die ik bij elkaar vind passen of die de juiste zeggingskracht hebben, komen dan allemaal samen in de Quest For Love. Er ontstaat dan precies dát huisje dat mij weer verder brengt in mijn zoektocht. Ik vind het wonderlijk dat mijn intuïtie, veel eerder dan mijn bewustzijn, al weet wat ik nodig heb.

En elke keer als ik een nieuwe shrine maak, leer ik ervan, word ik sterker. Door de opgedane kennis kan ik een nieuwe Shrine met meer gevoeligheid bouwen. Meestal weet ik niet waar het kunstwerk over gaat, totdat het klaar is. Op die manier ben ik de eerste beschouwer van mijn werk en soms lijkt het dat de werkelijkheid zich naar het kunstwerk voegt. Er gebeurt dan iets in mijn leven wat het kunstwerk al voorspeld had.

Ook in mijn eerdere werk als kunstenaar heb ik altijd mijzelf als uitgangspunt genomen. In schilderijen en beelden ben ik steeds opzoek gegaan naar wat er in mij leeft. Met het idee dat ik niet uniek ben in mijn gevoelsleven, hoop ik dat andere mensen zich in mijn werk kunnen herkennen. In “A Quest for Love” zet zich dat voort, maar nu ook expliciet gekoppeld aan de verhouding tot mijn geliefde. Een thema dat, gezien het bestaan van de vele datingssites, blijvend actueel is.

Ik probeer mijn werk laagdrempelig te maken, zonder dat het aan kwaliteit inboet. Je hoeft geen verstand van kunst te hebben om te kunnen genieten van mijn werk, wat dat betreft hoef ik niet te functioneren binnen de kunstwereld. Een plek waar veel mensen komen, voldoet. En hoewel ik er niks op tegen heb dat de subcultuur van “de kunstwereld” bestaat en er zelfs van geniet, vind ik het toch wel leuk dat mijn werk ook daarbuiten waarde heeft.

En dat is misschien wel de belangrijkste conclusie. Ik maak mijn eigen monument. Laat de toeristen maar komen!!

Ramon Ottenhof

A Quest for Love ist ein künstlerbericht meiner Suche nach einer neuen Freundin. Das Projekt fing 2006 an, nachdem meine fünfzehnjährige Beziehung in die Brüche ging. Und obwohl ich nicht gedacht hatte, dass es so lange dauern würde, bin ich immer noch damit beschäftigt. Das Ergebnis dieser Suche ist eine Sammlung von ca. 70 Kunstwerken, die in einer mehr als zehnjährigen Periode erstellt wurden. Der größte Teil dieser Skulpturen besteht aus Häuschen, die mit Schwämmen errichtet sind. Diese Häuschen nenne ich Modern Shrines.

Ein Schrein ist ein Ort für die Aufbewahrung von kostbaren Dingen. Oft ist mit einem Schreib ein Reliquienschrein gemeint; ein Reliquienschrein in der Form einer Kiste, in der Reliquien aufbewahrt werden. Das Wort wird allerdings auch für einen Tempel, eine Kapelle oder ein anderes Heiligtum mit einer bestimmten Anziehungskraft für Pilger verwendet. Sowohl die erste als auch die zweite Bedeutung des Wortes „Schrein“ spiegeln sich in meiner Arbeit wieder. Meine Häuschen sind Aufbewahrungsorte für die kostbaren Erkenntnisse, die ich während des Erstellens dieser mache. Gleichzeitig sind es kleine Kapellen, zu denen man zurückkehren kann, um diese Erkenntnis auf sich wirken zu lassen.

Es gibt nicht so viele Unterschiede zwischen dem Bauen eines Modern Shrines und dem Erstellen eines Gemäldes. Es ist eine Anordnung von Form und Farbe. Die Seite eines Hauses könnte man eigentlich einfach wie ein abstraktes Gemälde betrachten können, wobei Farbe und Rhythmus schon einen Teil der Geschichte erzählen. Alle hinzugefügten Elemente müssen nicht nur von der Form, sondern auch von der Farbe her die Bedeutung des Bildes unterstützen. So sind in dem Kunstwerk figurative und abstrakte Elemente gleichzeitig sichtbar.

Symbolik und Metaphern sind wichtige Bestandteile meiner Arbeit. Genau wie Klischees. Klischees sind Bilder – was mich betrifft buchstäblich Spielzeugbilder – die gut kommunizieren und sofort eine deutliche Botschaft rüberbringen. Diese Klischees müssen nicht unbedingt wahr sein, aber ihre Kraft kann ich wohl in der Geschichte, die ich erzählen möchte, benutzen. Eine Ansammlung von einigen Klischees ist immer wieder anders und dies ergibt große Metaphern und meine eigene symbolische Sprache.

Es macht keinen Sinn, Zeit in etwas zu investieren, was ein anderen schon viel besser gemacht hat. Das ist der Grund, warum ich bestehende Bilder für meine Arbeit benutze. Die Expertise und die Genauigkeit, womit diese oft gestaltet wurden, kann ich keines Wegs übertreffen. Darum laufe ich in Geschäften und auf Flohmärkten rum, suchend, bis mein Auge auf genau das Bild fällt, das ich nötig habe.

Oft sammele ich die verschiedenen Elemente eines Shrines schon ein Jahr im Voraus. Bilder, Schwämme, Lämpchen und Glasperlen, von denen ich finde, dass sie zusammenpassen oder die richtige Aussagekraft haben, kommen dann alle zusammen in der Quest for Love. Es entsteht dann genau das Häuschen, das mich in meiner Suche weiterbringt. Ich finde es seltsam, dass meine Intuition viel früher als mein Bewusstsein weiß, was ich benötige.

Und jedes Mal, wenn ich einen neuen Shrine mache, lerne ich davon; werde ich stärker. Durch die gewonnenen Erkenntnisse kann ich mit mehr Empfindsamkeit einen neuen Shrine bauen. Meistens weiß ich nicht, wovon das Kunstwerk handelt, bis es fertig ist. Auf diese Weise bin ich der erste Betrachter meiner Arbeit und manchmal scheint es, als schließe sich die Wirklichkeit dem Kunstwerk an. Es passiert dann etwas in meinem Leben, was das Kunstwerk schon vorausgesagt hat.

Auch bei meiner vorherigen Arbeit als Künstler habe ich mich selbst immer als Ausgangspunkt genommen. In Gemälden und Figuren bin ich immer auf die Suche gegangen nach dem, was in mir lebt. Mit der Idee, dass ich nicht einzigartig in meinem Gefühlsleben bin, hoffe ich, dass sich andere Menschen in meinen Werken wiedererkennen können. In A Quest for Love setzt sich dies fort, nun aber auch explizit an dem Verhältnis zu meiner Geliebten gekoppelt. Ein Thema, das angesichts des Bestehens der vielen Datingsites, bleibend aktuell ist.

Ich versuche meine Arbeit niederschwellig zu machen, ohne dass es an Qualität einbüßt. Man braucht keine Ahnung von Kunst zu haben, um von meiner Arbeit genießen zu können. Was das angeht, brauche ich nicht in der Kunstwelt zu funktionieren. Ein Ort, an den viele Menschen kommen, reicht aus. Und obwohl ich nichts dagegen habe, dass die Subkultur der „Kunstwelt“ existiert und selber von ihr genieße, finde ich es auch toll, dass meine Arbeit auch darüber hinaus einen Wert hat.

Und das ist vielleicht wohl die wichtigste Schlussfolgerung. Ich mache mein eigenes Monument. Lasst die Touristen mal kommen!!

Ramon Ottenhof