It is getting cold and bleak now. It looks like Autumn. We both behave like babies and have ended up in a vicious circle. It makes me angry when she pushes me away, which makes me push her away, once again making me angry. It’s impossible to know who started. While Hilde stays outside, I decide to go inside on my own and search for softness. I try to find out what is going on exactly. I suspect she’s afraid of commitment and I underestimate how my anger affects her.

Het wordt nu guur en koud. Het lijkt wel Autumn. Hilde en ik gedragen ons allebei als baby’s en zijn in een vicieuze cirkel terecht gekomen. Zij duwt mij weg, daarom word ik boos en duwt zij mij weer weg, waarbij het onduidelijk is wie er begint. Terwijl Hilde buiten blijft, besluit ik alleen naar binnen te gaan en de zachtheid op te zoeken. Ik probeer te onderzoeken wat er precies gebeurt. Ik denk dat zij het eng vindt om zich te binden en dat ik onderschat hoe bedreigend mijn boosheid overkomt.

Es wird rau und kalt. Es scheint wohl Autumn. Hilde und ich verhalten uns beide wie Babys und sind in einen Teufelskreis gelangt. Sie schubst mich weg, darum werde ich wütend und sie schubst mich wieder weg, wobei undeutlich ist, wer anfängt. Während Hilde draußen bleibt, beschließe ich alleine hineinzugehen und die Sanftheit aufzusuchen. Ich versuche zu untersuchen, was genau passiert. Ich denke, dass sie es unheimlich findet, sich zu binden und dass ich unterschätze, wie bedrohlich meine Wut rüberkommt.