Een werk weet ik tussendoor nog wel te maken. Door Annemarie Slobbe ben ik uitgenodigd om te exposeren in De Aanschouw. Dat is een vitrinekast aan de zijkant van café Hensepeter in Rotterdam, waar al 24 jaar lang iedere week een andere kunstenaar zijn werk laat zien. En nu ben ik aan de beurt. Het voelt een beetje als een plek waar reclame gemaakt wordt voor optredens. En als ik zou optreden, dan zou ik de blues spelen. Volgens Wikipedia vertelt de blues over het leven van alledag waarbij de nadruk ligt op negatieve gebeurtenissen, bijvoorbeeld ongeluk in de liefde. Door het zingen van de blues hoopt men troost voor deze problemen te vinden, naast de kracht om er weer bovenop te geraken. En dat is toch eigenlijk wat ik doe met mijn werk. Want het gaat niet goed tussen mij en Lena. Echt wezenlijk contact maken we niet meer. Door het maken van de shrines hou ik het vol. Maar veel vreugde is er niet meer.

Singing the Blues
Well, I never felt more like singing the blues
‘Cause I never thought that I’d ever lose your love, dear
Why’d you do me this way?

Well, I never felt more like cryin’ all night
‘Cause everything’s wrong and nothing ain’t right without you
You got me singing the blues

The moon and stars no longer shine
The dream is gone I thought was mine
There’s nothing left for me to do
But cry over you

Well, I never felt more like running away
But why should I go ’cause I couldn’t stay without you?
You got me singing the blues